Waarom ik nog steeds 417 visitekaartjes overheb

Er liggen nog precies 417 visitekaartjes in mijn kast. Mooie kaartjes. Dik papier. Strak ontwerp. Precies zoals ik ze destijds wilde hebben. Tien jaar geleden was ik ervan overtuigd dat ik ze allemaal zou uitdelen. Hoe meer visitekaartjes ik verspreidde, hoe groter mijn netwerk zou worden. Dacht ik, maar ondertussen weet ik wel beter.

Groots aanpakken

Toen ik met Riumssen begon, was een van de eerste dingen die ik deed visitekaartjes laten maken. Ik liet er honderd drukken en binnen een maand waren ze allemaal weg. Iedereen die ik tegenkwam kreeg er een. Of iemand nu ondernemer was of niet, maakte me weinig uit.

De tweede bestelling van honderd kaartjes ging ook snel op. Iets minder snel dan de eerste, want inmiddels hadden vrienden, buren, oud-klasgenoten en de winkeliers uit de buurt er al eentje gekregen.

Bij de derde bestelling besloot ik het meteen goed aan te pakken. Vijfhonderd stuks. Dat was goedkoper én ik was inmiddels lid geworden van een grote netwerkclub. Daar liepen allemaal ondernemers rond die zomaar klant konden worden.

Mijn visitekaartje liet ik ontwerpen door dezelfde illustrator die mijn logo had ontworpen en ook werkte voor onder andere de Efteling, Warsteiner, Ray-Ban en Vlisco. Alles moest kloppen. En boy oh boy wat was ik er trots op.

Het kwartje viel langzaam

Na een paar bijeenkomsten begon me iets op te vallen. De meeste ondernemers namen mijn visitekaartje vriendelijk aan, keken er nauwelijks naar en stopten het vrijwel direct in hun broek- of jaszak. Uit beleefdheid, zo voelde het. Zelf deed ik eigenlijk precies hetzelfde. Ik wilde zoveel mogelijk mensen spreken en zoveel mogelijk kaartjes verzamelen. Eenmaal thuis stuurde ik iedereen dezelfde e-mail.

“Leuk je gesproken te hebben. Zullen we een keer afspreken? Dan laat ik graag zien wat Riumssen voor jouw bedrijf kan betekenen.”

Ik was druk bezig met visitekaartjes verzamelen. Niet met relaties opbouwen.

LinkedIn veranderde mijn manier van netwerken

In diezelfde periode begon ik LinkedIn beter te begrijpen.

In plaats van visitekaartjes in een mapje te stoppen, zocht ik mensen meteen op via LinkedIn. Ik maakte een connectie en stuurde ongeveer dezelfde boodschap als in mijn e-mails. Daarnaast plaatste ik regelmatig berichten over websites die we hadden gemaakt of blogs die ik had geschreven.

Dat werkte iets beter dan visitekaartjes uitdelen, maar eerlijk gezegd nog steeds niet geweldig. De meeste opdrachten kwamen via bestaande klanten en via mensen die mij persoonlijk aanbevolen.

Tot ik een foto van mijn gezin plaatste

Na de kerst plaatste ik een foto van mijn gezin op LinkedIn.

We hadden heerlijk gegeten in een restaurant en ik had de foto eigenlijk al op Facebook gezet. Daarna dacht ik: waarom eigenlijk niet ook op LinkedIn? Het bericht ging helemaal niet over websites of ondernemen. Gewoon een persoonlijke foto.

Normaal kreeg ik een paar likes, geen reacties en misschien driehonderd weergaven. Deze keer waren het ineens 89 likes, 17 reacties en ruim 4.000 weergaven. Maar het mooiste moest nog komen. Tijdens het eerstvolgende netwerkevent spraken mensen mij aan die ik nog nooit eerder had ontmoet.

“Heb jij al zulke grote dochters?” en “Ik wist helemaal niet dat jouw vrouw Aziatisch is.”

Dat waren geen klanten. Dat waren ondernemers die het gevoel hadden dat ze mij al een beetje kenden. Toen viel het kwartje. Mensen doen helemaal geen zaken met een visitekaartje. Mensen doen zaken met mensen.

Netwerken is voor mij iets heel anders geworden

Inmiddels plaats ik wekelijks berichten op LinkedIn. Soms zakelijk, soms persoonlijk. Niet omdat ik zoveel mogelijk likes wil verzamelen, maar omdat ik heb gemerkt dat mensen graag zakendoen met iemand die ze een beetje kennen.

Dat heeft me de afgelopen jaren veel meer opgeleverd dan honderden visitekaartjes ooit hebben gedaan. Niet alleen klanten, maar ook nieuwe contacten, mooie samenwerkingen en zelfs vriendschappen.

Netwerken draait voor mij allang niet meer om zoveel mogelijk mensen spreken of zoveel mogelijk kaartjes uitdelen. Het gaat om vertrouwen. Om oprechte interesse. Om geven zonder direct iets terug te verwachten. En misschien ook wel gewoon om samen plezier maken.

Daarom ben ik Eindhoven Connect begonnen

Misschien is dat wel precies de reden waarom ik dit jaar Eindhoven Connect ben begonnen.

Ik wilde een netwerkclub in Eindhoven bouwen waar gesprekken vanzelf ontstaan. Geen club waar je visitekaartjes verzamelt, maar waar je elkaar eerst leert kennen als mens. Vanuit die basis ontstaan uiteindelijk de mooiste zakelijke relaties.

Tijdens onze bijeenkomsten ontmoet je ondernemers in Eindhoven en uit de rest van de regio die, net als ik, geloven dat vertrouwen belangrijker is dan een goed verkooppraatje. Regelmatig organiseren we ook zakelijke events in Eindhoven, waarbij ontmoeting en verbinding centraal staan.

Overigens heb ik nog steeds altijd een paar visitekaartjes in mijn pashouder zitten.

Voor het geval dat.

Alleen moet ik ze eens in de zoveel tijd vervangen, omdat ze inmiddels blauw zijn geworden van mijn spijkerbroek.